• Anasayfa
  • Tefhim-ul Kuran
  • Sâffât  suresi
  • Sâffât  102
  • Tefhim-ul Kuran: Sâffât  Suresi 102. Ayet Meali

  • فَلَمَّا
  • بَلَغَ
  • مَعَهُ
  • السَّعْيَ
  • قَالَ
  • يَا
  • بُنَيَّ
  • اِنّ۪ٓي
  • اَرٰى
  • فِي
  • الْمَنَامِ
  • اَنّ۪ٓي
  • اَذْبَحُكَ
  • فَانْظُرْ
  • مَاذَا
  • تَرٰىۜ
  • قَالَ
  • يَٓا
  • اَبَتِ
  • افْعَلْ
  • مَا
  • تُؤْمَرُۘ
  • سَتَجِدُن۪ٓي
  • اِنْ
  • شَٓاءَ
  • اللّٰهُ
  • مِنَ
  • الصَّابِر۪ينَ
  • Tefhim-ul Kuran: Böylece (çocuk) onun yanında koşabilecek çağa erişince (İbrahim ona) : «Oğlum» dedi. «Gerçekten ben seni rüyamda boğazlıyorken görüyordum. Bir bak, sen ne düşünüyorsun.» (Oğlu İsmail) Dedi ki: «Babacığım, emrolunduğun şeyi yap. İnşaallah, beni sabredenlerden bulacaksın.»