• Anasayfa
  • Diyanet Vakfı
  • Neml  suresi
  • Neml  40

    • Diyanet Vakfı: Neml  Suresi 40. Ayet Meali

  • قَالَ
  • الَّذ۪ي
  • عِنْدَهُ
  • عِلْمٌ
  • مِنَ
  • الْكِتَابِ
  • اَنَا۬
  • اٰت۪يكَ
  • بِه۪
  • قَبْلَ
  • اَنْ
  • يَرْتَدَّ
  • اِلَيْكَ
  • طَرْفُكَۜ
  • فَلَمَّا
  • رَاٰهُ
  • مُسْتَقِرًّا
  • عِنْدَهُ
  • قَالَ
  • هٰذَا
  • مِنْ
  • فَضْلِ
  • رَبّ۪ي۠
  • لِيَبْلُوَن۪ٓي
  • ءَاَشْكُرُ
  • اَمْ
  • اَكْفُرُۜ
  • وَمَنْ
  • شَكَرَ
  • فَاِنَّمَا
  • يَشْكُرُ
  • لِنَفْسِه۪ۚ
  • وَمَنْ
  • كَفَرَ
  • فَاِنَّ
  • رَبّ۪ي
  • غَنِيٌّ
  • كَر۪يمٌ
  • Diyanet Vakfı: Kitaptan (Allah tarafından verilmiş) bir ilmi olan kimse ise: Gözünü açıp kapamadan ben onu sana getiririm, dedi. (Süleyman) onu (melikenin tahtını) yanıbaşına yerleşmiş olarak görünce: Bu, dedi, şükür mü edeceğim, yoksa nankörlük mü edeceğim diye beni sınamak üzere Rabbimin (gösterdiği) lütfundandır. Şükreden ancak kendisi için şükretmiş olur, nankörlük edene gelince, o bilsin ki, Rabbimin hiçbir şeye ihtiyacı yoktur, çok kerem sahibidir.