• Anasayfa
  • Ali Fikri Yavuz
  • Araf suresi
  • Araf 143

    • Ali Fikri Yavuz: Araf Suresi 143. Ayet Meali

  • وَلَمَّا
  • جَٓاءَ
  • مُوسٰى
  • لِم۪يقَاتِنَا
  • وَكَلَّمَهُ
  • رَبُّهُۙ
  • قَالَ
  • رَبِّ
  • اَرِن۪ٓي
  • اَنْظُرْ
  • اِلَيْكَۜ
  • قَالَ
  • لَنْ
  • تَرٰين۪ي
  • وَلٰكِنِ
  • انْظُرْ
  • اِلَى
  • الْجَبَلِ
  • فَاِنِ
  • اسْتَقَرَّ
  • مَكَانَهُ
  • فَسَوْفَ
  • تَرٰين۪يۚ
  • فَلَمَّا
  • تَجَلّٰى
  • رَبُّهُ
  • لِلْجَبَلِ
  • جَعَلَهُ
  • دَكًّا
  • وَخَرَّ
  • مُوسٰى
  • صَعِقًاۚ
  • فَلَمَّٓا
  • اَفَاقَ
  • قَالَ
  • سُبْحَانَكَ
  • تُبْتُ
  • اِلَيْكَ
  • وَاَنَا۬
  • اَوَّلُ
  • الْمُؤْمِن۪ينَ
  • Ali Fikri Yavuz: Mûsa, kendisiyle konuşacağımızı vâdettiğimiz vakitte gelince, Rabbi ona kelâmını (vasıtasız olarak) söyledi. (Mûsa) şöyle dedi: “- Rabbim! Cemâlini bana göster, sana bakayım.” Allah: “-Beni hiç bir zaman göremezsin, fakat şu dağa bak. Eğer o, yerinde durursa sen de beni görürsün.” buyurdu. Nihayet Rabbi, o dağa tecelli edince, onu yer ile bir etti. Mûsa da bayılarak yere düştü. Sonra ayılınca şöyle dedi: “- Allah’ım! Seni tenzih ederim. (Dünyada seni görmeyi istemekten) tevbe ettim ve ben, mü’minlerin (buna inananların) ilkiyim.”